Wat een magisch retraite heb ik mogen leiden. Van tevoren heb ik tegen mezelf gezegd dat
ik geen programma wilde maken. En wat ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb. Alles vormde
zich vanzelf en de inzichten en transformerende energie was duidelijk voelbaar. Het heeft
mijn verwachtingen overtroffen.
Het begon al bij de aanmeldingen. Alsof ik diep van binnen al wist en voelde wie zich
zouden gaan aanmelden. En de groep die zich zo vormde was precies de combinatie die
ervoor heeft gezorgd dat al mijn hart wensen zijn uitgekomen. Ik wilde optimale veiligheid
creëren, zodat iedereen zichzelf zo veel mogelijk zou durven uiten. Ik wilde dat iedereen zich
bewust zou worden van de energie van de plek waar het retraite gehouden werd. Ik wilde mij
zo kwetsbaar en open mogelijk opstellen. Laten zien aan de deelnemers dat ook ik een
mens ben met angsten. Ik wilde alles maar dan ook alles in het moment laten ontstaan. Ik
wilde het donker vanuit compassie blootleggen aan het licht. Zodat alles gemoedelijk zou
gebeuren en niet vanuit pushen en vechten.
En jeetje, ik sta ergens nog steeds op mijn benen te trillen. Want alles is open gelegd en de
hulp van het onzichtbare was in grote getale aanwezig. Ik heb er ook open en eerlijk naar
uitgereikt! Ik ben er tussenuit gestapt en ik heb de wondere wereld van de energie het werk
laten doen. Alleen had ik dit nooit kunnen bereiken en kunnen ervaren. Daarvoor hebben we
elkaar nodig. En hoe moeilijk en pijnlijk het aankijken ook lijkt, als je het doet dan gebeuren
er wonderen. Die wonderen heb ik samen met de deelnemers mogen ervaren. Ze bestonden
uit steeds terugkerende toevalligheden, van tevoren aanvoelen wat iemand denkt en voelt,
via kaartleggingen diepe gevoelens kunnen ervaren, rust kunnen ervaren terwijl er storm van
binnen woedt, klankschalen sessies met openbaringen en ga zo maar door.
Ik ben zelden zo dankbaar geweest dat ik mezelf heb toegestaan om het proces niet in de
hand te willen houden, maar mij over te geven aan iets groters en mooiers! En de
deelnemers ben ik dankbaar voor hun volle vertrouwen in het proces en nog belangrijker in
het vertrouwen in hen zelf!!!!!!
Ik ben nu nog meer overtuigd van het feit dat het observeren van mezelf met geduld en
liefde en het niet pushen van mezelf maar om hulp vragen aan het onzichtbare van
onschatbare waarde zijn. Zelf zijn we voor 90% onzichtbaar, maar we richten onze aandacht
nog te veel op de 10% vorm die we denken te zijn. We hebben de vorm erg belangrijk
gemaakt, terwijl deze ontstaat uit ons 90% onzichtbare deel. Dus als we wat we zien niet
prettig vinden, dan mogen we met compassie (zelfliefde) naar binnen keren om zo onze
wonden te vergeven en te koesteren, zodat deze wonden kunnen worden getransformeerd
door de onzichtbare wereld. Want dat kunnen wij niet zelf met ons hoofd. Ons hogere zelf is
verbonden met de onzichtbare wereld en via deze entiteit kunnen we communiceren met
deze wereld. Maar als we nog te veel luisteren naar de schreeuw gedachten, dwang en
vecht gedachten van ons hoofd dan voelen we de daarbij behorende emoties en die zijn niet
prettig. Als we compassie krijgen voor de angst gedachten van ons hoofd, omdat we
beseffen dat ze niet van ons zijn maar ons wel willen beschermen, dan zeggen we eigenlijk:
Ik zie de waarheid over mezelf in en ik vraag om hulp bij de transformering en dus heling
van deze gedachten en dus nare gevoelens en emoties. We horen dan de gedachten die
ons hogere zelf ons continu ook stuurt veel beter, omdat we via zelfliefde rust in ons
systeem sturen. En dan krijgen we steeds meer vertrouwen, want we gaan beetje bij beetje
die andere stem/ gedachten volgen en we gaan dan in de buitenwereld zien dat het zijn
vruchten afwerpt. Met buitenwereld bedoel ik zowel ons fysieke lichaam als alles wat we
daarbuiten zien. Maar op dat moment zijn we zo bewust van wie we zijn dat het ons niet
meer gaat om de uitkomst van de buitenwereld, zowel fysiek als alles daaromheen. Omdat
we beseffen wie we werkelijk zijn en daardoor dus niet meer verrast zijn door de
transformatie buiten ons.
Het is magisch als je naar binnen durft te gaan, naar deze liefdevolle energie. Wat ik ook ten
volle heb mogen ervaren tijdens dit retraite, is dat we banger zijn uiteindelijk voor de
liefdeskracht die we zijn dan voor het kleine bange ego ikje met de schreeuw en
angstgedachten. Als we eenmaal door het ego heen durven te kijken en onszelf daardoor
gaan zien voor wie we zijn, dan komt de volgende uitdaging…….echt durven geloven dat wij
dat krachtige en liefdevolle wezen zijn.
Tijdens mijn kanker (boezemvriend) traject ben ik meteen in die liefdeskracht gezet. Ik kon
door mijn vorm en dus door mijn kanker heen kijken en zien wat er werkelijk zat.
Gezondheid en dus liefde. Omdat ik dat kon voelen, kon ik mezelf en mijn kanker
(boezemvriend) vergeven. Ik besefte dat het donker zoals kanker vaak bijvoorbeeld gezien
wordt, eigenlijk niks anders dan liefde en koestering nodig heeft. Wij hebben geleerd om te
vechten tegen het donker, terwijl het er juist om gaat om het donker in liefde te omarmen.
Dan verdwijnt het vanzelf. Want omarmen en niet veroordelen betekent automatisch liefde
en liefde is licht en als het licht doordringt in het donker dan verdwijnt het in liefde. En dan ga
je het wonder zien dat je bent!
Liefs Pries